To jest proste przedstawienie, taki trochę montaż słowno-muzyczny. Na scenie Tomasz Wiśniewski vel Krzysztof Krawczyk i piętnaście piosenek artysty przeplatanych monologami o życiu i jego punktach zwrotnych. To nie jest biografia, choć chronologia zdarzeń jest zachowana. To raczej opowieść o jasnych i ciemnych stronach życia, o trudnych wyborach, o wzlotach i upadkach, o karierze i miłościach. Chwilami zabawna, chwilami sentymentalna, chwilami gorzka. Nie ma tu spektakularnych scen i olśniewających efektów. Jest siedem odsłon – zasłon, które symbolicznie opadają w miarę upływu czasu, by na końcu odsłonić to, co niewiadome, granicę, którą każdy kiedyś przekroczyć musi i za którą nie wiadomo co jest. Przekroczyć jak Krawczyk. I jest cichy bohater przedstawienia. No, może nie do końca taki cichy. Piotr Niedojadło, człowiek-orkiestra, autor aranżacji muzycznych, akompaniator, choć w tym przypadku to najmniej adekwatne określenie. Tu jest też aktorem o wyjątkowym talencie komicznym, który mówi co prawda mało, ale robi dużo, nadając przedstawieniu lekkości i uśmiechu.
„Być jak Krawczyk” to spektakl, który warto zobaczyć w weekendowy wieczór. Choćby po to, by znowu usłyszeć ponadczasowe przecież piosenki artysty. Artysty wielkiego, który tak jak wszyscy mierzył się z życiem.
Spektakl powstał na podstawie książki „Życie jak wino” autorstwa Krzysztofa Krawczyka i Andrzeja Kosmali.
Scenariusz i reżyseria: Łukasz Fijał
